Hoogsensitiviteit en werk

Hoogsensitiviteit en werk

Er wordt veel van je verwacht in de maatschappij van tegenwoordig, en dus ook op werk. Bij veel organisaties moet er steeds meer gedaan worden met minder mensen. Hoe ga je hier mee om als HSP?

Toen ik acht jaar terug begon met mijn opleiding tot verpleegkundige en mijn stage in het verpleeghuis, stonden er nog vier verzorgers op twintig bewoners. Toen ik daar na mijn stage ging werken als bijbaan naast mijn opleiding, was dit al flink ingekort. Soms was er ’s middags maar één verzorger.
Mijn opleiding tot verpleegkundige heb ik de laatste twee jaar via het ziekenhuis gevolgd. Een jaar na diplomering is het werk als verpleegkundige mij teveel geworden. De hectiek, vele prikkels en de onregelmatigheid vond ik te zwaar. Ook vond ik het zwaar om met de emoties en energieën van anderen te dealen. Daarnaast merkte ik dat ik erg verdrietig werd van alle bezuinigingen in de zorg, ik vind het moeilijk om te zien dat de patiënten niet de aandacht krijgen die ze nodig hebben.

Na een lang traject waarin ik veel dingen in de zorg geprobeerd heb, heb ik in overleg met het re-integratiebureau besloten om werk te zoeken buiten de zorg, hoe jammer ik dat soms ook nog vind.
Momenteel loop ik een werkervaringsplaats bij een kantoor in Zaandam, om kennis te maken met administratief werk. Dat kost mij minder energie doordat ik regelmaat heb en in een rustige omgeving werk. Daarnaast denk ik niet meer aan mijn werk als mijn werkdag voorbij is, dat is fijn.

Ik mis natuurlijk wel de zingeving en voldoening, wat ik in de verpleging wel had. Maar dit kan je ook bereiken door andere dingen. Bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk te doen of zoals ik nu doe met HSP Samen.
Ik zie mezelf in een latere fase van mijn leven wel weer terugkeren in de zorg, als ik beter met mijn hoogsensitiviteit om kan gaan en ik de financiële mogelijkheden bezit om minder uur te gaan werken. Fulltime in de zorg werken is gewoon heel zwaar voor een HSP.

Hieronder heb ik wat informatie gegeven welke voorwaarden belangrijk zijn voor een HSP om goed te kunnen functioneren in het werk.

Regelmaat, ritme en structuur
HSP’ers hebben baat bij een regelmatige baan. Onregelmatig werken brengt een HSP snel uit balans. In het speciaal nachtdienst, dit is echt een no-go voor een HSP. Naast dat het je hele ritme uit evenwicht brengt, kun je je ook erg neerslachtig gaan voelen door het weinige licht.

Parttime werken
Doordat je als HSP meer tijd nodig hebt om op te laden van alles, is het bijna onmogelijk om fulltime (36-40 uur) te werken. En als het al mogelijk is, zul je daarnaast vrijwel niets meer ondernemen doordat je opgebroken bent van alles.
Ik kies ervoor om minder te werken. Momenteel in mijn re-integratie werk ik 20 uur per week, het is nog even afwachten hoeveel uur ik uiteindelijk ga werken. Ik vind in ieder geval dat geld niet gelukkig maakt. Ik let liever erg op mijn uitgaven dan dat ik continue overprikkeld ben. Als ik overprikkeld ben doe ik vrijwel niets, dus dan zou ik niet eens tijd hebben om dat extra geld uit te geven.

Duidelijkheid
Wij HSP’s willen over het algemeen graag weten waar we aan toe zijn en wat er van ons verwacht wordt. Omdat we perfectionistisch zijn van aard, en andere mensen niet teleur willen stellen. Daarom is duidelijkheid heel belangrijk.

De juiste werkplek
Het is voor iedereen heel persoonlijk waar een juiste werkplek aan moet voldoen. Over het algemeen functioneren HSP’s het beste in een rustige omgeving met weinig prikkels. Prikkels leiden af en kunnen ervoor zorgen dat je je niet meer kunt concentreren.
Ook vinden HSP’s een lichte werkplek vaak fijn.

Rusttijd
Vaak is het geen succes voor een HSP om na een werkdag nog van alles te ondernemen, zeker niet als je die dag erna weer moet werken. Je lichaam en geest krijgen dan niet de tijd om tot rust te komen en alle prikkels te verwerken.
Zeker als je met mensen werkt is tijd voor jezelf na het werk heel belangrijk.

Naar buiten
Het is voor iedere HSP verschillend wat je graag in je pauze doet. Sommige zullen het fijn vinden om bij te praten met collega’s, anderen komen hier niet van tot rust.
Bij mij is het per dag verschillend, soms vind ik het leuk om met collega’s bij te praten in de pauze, maar ik heb ook regelmatig dat ik dat half uurtje echt nodig heb voor mezelf. Ik ga dan even naar buiten een wandeling maken. Je zult merken dat je oplaad van de natuur en met nieuwe energie aan de slag gaat. Bij veel bedrijven is het een gewoonte om met elkaar te pauzeren, het kan lastig zijn om hiervan af te wijken en dus je grens aan te geven. Bedenk wel dat het niet uitmaakt of je collega’s het raar of gek vinden, het hoeven tenslotte niet je vrienden te worden. Daarbij heeft niemand er wat aan als je overprikkeld raakt en misschien uiteindelijk uitvalt, dus kies voor jezelf!

Grenzen aangeven
Deze is heel belangrijk! Geef aan wat voor jou belangrijk is om je werk goed uit te kunnen oefenen. Ik liep hier vorige week nog tegen aan. Ik zou op kantoor gaan meelopen op een andere afdeling in het kader van kennismaken met diverse administratieve afdelingen. Deze afdeling was echter in een kantoortuin, ik wist van tevoren eigenlijk al dat ik dit niet aan zou kunnen vanwege de vele prikkels en energieën van andere mensen. Ik wilde wel graag meewerken aan mijn re-integratie en heb het toch gedaan. Ik heb de dag afgemaakt, maar was enorm overprikkeld daarna en ervaar hier nu een week later nog de gevolgen van. Soms is het ook lastig als het goed gaat, zowel jezelf als andere mensen kunnen je dan overschatten.

Het is belangrijk om je aan bovenstaande voorwaarden te houden, óók als het goed gaat.

Ik ben heel benieuwd wat jouw ervaringen zijn als HSP met werk, wat je momenteel voor werk doet en hoe je het vindt. Ik zou het leuk vinden als je een reactie achter laat!

 

8 reacties

  1. Petra schreef:

    Lieve Susan,
    Wat ontzettend goed van je om zo open en eerlijk over HSP te praten. Wat ben ik blij voor je dat je op deze manier je energie en liefde aan anderen kunt overbrengen. Heel veel succes en blijf lekker jezelf, want zo ben je een prachtig mens!
    Dikke kus, Petra (je oud collega van West 3)

  2. Rosa schreef:

    Bijzonder knap om jezelf op zo’n manier “bloot” te geven. Ga je blog in de gaten houden! ❤
    Liefs Rosa afd. 140

  3. Patricia schreef:

    Zo mooi om dit te lezen en zoveel herkenning. Inmiddels ben ik wat ouder (40) maar kunnen werken is altijd een gevecht geweest met veel verdriet en teleurstelling. Het niet snappen dat je niet zoals zo velen gewoon een baan van 40 uur kunt hebben. Zelfs 20 uur is mij niet gelukt. Wat fijn dat jij nu al inziet waardoor het komt en vind het geweldig dat je er zo open over bent <3

  4. rens schreef:

    Herkenbaar, mijn HS dochter moet stage lopen in de zorg. Werd vanaf dag 1 direct geconfronteerd met alle ellende in de zorg waar ze zo tegen op zag en niet goed op voor bereid werd. Sterker nog. er werd nauwelijks iets gevraagd. Gevolg ze is er direct al ziek van, terwijl ze zulke mooie ideeën, inbreng en zorgoog had om te gaan doen. Het is zo belangrijk dat werkbegeleiders en praktijkopleiders meer tijd krijgen om eerst de nieuwe stagiaire/werknemers te leren kennen en passend werkritme en coaching aan te bieden. Zeker in de zorg, juist in de zorg. Dat dit signaal ook naar boven toe afgegeven wordt. in de zorg is zo.n tijdsdruk dat men er niet aan toe komt, of verleerd heeft om ook relaties op te bouwen. Met collega’s, stagiaires en zeker met de cliënten/gasten. schande want wij willen allen eerbiedwaardig behandeld worden en met de rust, oefening en voorbereiding, om goed beslagen en vol zelfvertrouwen aan het werk/leren te kunnen
    Nu worden stagiaires nog te vaak gezien of vragers in plaats van dat een stagiaire ook iets aan rust te brengen heeft omdat ze nog nieuw zijn en open staan.
    Voor mijn dochter is het wederom een bevestiging dat de wereld anders in elkaar zit dan zij. Dat stemt verdrietig. Ik heb dit zelfde traject moeten doorgaan vanaf mijn puberteit/school en werk leven. Ik had de illusie dat na 40 jaar e.a was veranderd. maar helaas is niets minder waar. Bij mijzelf, mijn dochter maar ook bij de studenten waarmee ik werk blijkt nog altijd dat ons onderwijs systeem mensen te kort doet en zorgt voor uitval ziekte en lange leerprocessen voor mensen die HS zijn. terwijl het anders kan, wordt er vastgehouden aan structuren die niet meer passen bij de tijd en de mens

    • Susanne Schouten schreef:

      Hallo, bedankt voor de uitgebreide reactie en wat vervelend dat jij en je dochter ook al het nodige hebben meegemaakt op dit vlak. Ik zag dat je me gemaild had met wat vragen, ik heb je teruggemaild! Groetjes Susanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *