In hokjes denken; stukje van mijn levensverhaal

In hokjes denken; stukje van mijn levensverhaal

De maatschappij is ingericht in hokjes. Het gevaar is dat er niet meer naar de mens op zich wordt gekeken en dat iedereen in dat hokje over één kam wordt geschoren. Iedereen is anders, mensen zijn niet in een hokje te plaatsen.
In deze blog wil ik een stukje met jullie delen over mijn levenspad en over de diverse hokjes waar ik in geplaatst ben.

Mijn eerste ervaringen met de hulpverlening
Ik ben altijd al erg verlegen en teruggetrokken geweest, leefde in mijn eigen wereld en vond weinig aansluiting. In mijn pubertijd kreeg ik veel last van angsten waardoor school een opgave werd. Ik ging naar een psycholoog voor wat gesprekken, dit leek niet heel veel te helpen. Ik ben toen naar mijn toenmalige huisarts geweest met mijn verhaal en die schreef mij zware antidepressiva voor. Van mijn 15e tot mijn 22e heb ik dit geslikt. Ik hoefde nooit meer op controle te komen en kreeg steeds herhaalrecepten.
Ik dacht op mijn 22e dat alles wel redelijk goed ging in mijn leven, en wilde die medicatie graag weer een keer afbouwen. Het heeft namelijk ook vervelende bijwerkingen, zoals bijvoorbeeld overmatig zweten en je erg afgevlakt voelen.
Tijdens het afbouwen voelde ik me enorm angstig en down. Ik dacht dat ik er even doorheen moest maar deze gevoelens gingen niet over. Sterker nog, ze werden alleen maar erger.
Nu achteraf gezien denk ik, het is ook nogal wat. Om zeven jaar van je leven ‘afgevlakt’ te zijn van alles, en dat alles ineens pats boem binnenkomt. Er had daarin veel betere begeleiding moeten zijn.

De GGZ (het jaar 2015)
De huisarts had me aangemeld bij de GGZ, het duurde een paar weken voordat ik daar terecht kon voor een intake. Voordat er verdere stappen ondernomen werden, waren we maanden verder vanwege de wachttijden.
Toen ik terecht kon wilde GGZ mij medicatie voorschrijven, dit wilde ik niet zonder dat ik wist wat er met mij aan de hand was. Er is toen een uitgebreid psychologisch onderzoek gedaan en daar kwamen kenmerken van autisme uit. GGZ besloot een gespecialiseerd onderzoek in te zetten en uiteindelijk kwam de diagnose autisme eruit. Ik was blij dat ik eindelijk wist wat er met mij aan de hand was. ‘Nu kan ik eindelijk geholpen worden!’ dacht ik.

Heel veel medicijnen
Ik kreeg een consult bij een psychiater. Hij schreef me keer op keer dat ik langskwam allerlei medicamenten voor. Soms wel drie verschillende middelen tegelijk; antidepressiva, antipsychotica (als slaapmiddel) en Ritalin (voor meer energie). Met de voorraad die ik inmiddels had kon ik gekke dingen doen als ik zou willen. Ik voelde me echt slecht, maar dacht dat de psychiater het wel zou weten.
Mijn moeder ging later een keer mee op consult en die schrok ervan hoe makkelijk er medicatie werd voorgeschreven. Ook wilde de psychiater er nog een diagnose bipolaire stoornis opplakken. Toen werd ik eigenlijk ook pas wakker. Wat is dit voor een wereld… Ik ben niet akkoord gegaan voor verder onderzoek.
Ik voelde me meer een robot dan een mens met al die medicatie, had enorm veel bijwerkingen en was doodongelukkig. Ik besloot met al die medicijnen te stoppen tegen advies in.

Stigmatisering
Ik heb na enige tijd een cursus mindfulness met autisme gedaan. Daar had ik een leuke klik met twee groepsgenoten. De verpleegkundigen waren erg aardig, maar wat een van hen zei en de ander beaamde zal ik niet vergeten. ‘Goh, bijzonder dat jullie zo met elkaar omgaan, dat zien we niet vaak bij mensen met autisme.’ ‘Meestal hebben die geen behoefte aan contact.’
Dat deed me echt pijn. Hoezo hebben mensen met autisme geen behoefte aan contact?! Wat is dat nu weer voor een stigmatisering.. Mensen met autisme hebben wel degelijk behoefte aan contact, zij weten alleen niet goed hoe dit vorm te geven.
Ik merkte wel dat ik, vergeleken wat ik hoorde van de andere mensen met autisme, totaal geen moeite heb om me in te leven en dit juist heel goed kan. Ook kan ik mensen goed troosten, hou ik van diepgang en ben ik communicatief best vaardig. Ik miste dus wel enige herkenning.
Het gaat heel snel en gemakkelijk het in hokjes denken; merk je dat ik het nu zelf ook doe?

Dagbehandeling depressie (het jaar 2016)
Ik was al een jaar bij de GGZ en voelde me alleen maar slechter en slechter. Ik kwam tot niks meer en was zwaar depressief. Echter gebeurde er vrij weinig vanuit de GGZ, ik kon maar eens per twee weken terecht voor een gesprek met een verpleegkundige en dat terwijl het zo slecht ging. Uit pure wanhoop heb ik de crisisdienst gebeld en kon ik terecht. Eindelijk namen ze me serieus en ik kon die week erna deelnemen aan de dagbehandeling depressie. Dit heeft een diepe indruk op me achter gelaten.
Het was destijds wel goed voor me om wat dagbesteding te hebben en te kunnen praten over wat me bezig hield met anderen. Echter was ik enorm gevoelig voor de emoties voor iedereen en maakte ik me vaak zorgen om mijn mede cliënten. Soms voelde ik gewoon dat iemand nú hulp nodig had, maar dit niet kreeg. Het ging me aan het hart. De opluchting was soms zo groot als ik iemand ’s ochtends toch weer binnen zag komen. ‘Gelukkig, hij leeft nog’ dacht ik.

Ik voelde me door de behandelingen van de GGZ niet veel beter. In plaats van in te steken op wat ik wel kan, werd gekeken naar wat ik allemaal niet kan. Dit was echt demotiverend en niet goed voor mijn zelfbeeld.

Zou het HSP zijn?
Ik had heel sterk het gevoel dat de GGZ mij niet zou helpen, en had weleens wat gelezen over hoogsensitiviteit. Ik besloot naar een HSP therapeut in Alkmaar te gaan.
De HSP therapeut vond mij absoluut niet autistisch. Echter was dit wel weer een omslag in denken, op het begin was ik in shock. Ik had het gevoel alle kanten op geslingerd te worden. Daarbij zat ik met dank aan de GGZ erg in de slachtofferrol en zei ik bij veel dingen; ‘Ja maar dat kan ik niet, want ik ben autistisch.’
De HSP therapeut heeft me geholpen om mijn eigenwaarde te vergroten waardoor ik me veel beter voelde en alles leek weer wat beter te lopen in mijn leven.

Speelt er nog wat anders mee? (het jaar 2017)
Toch leken er nog wat onopgeloste stukjes in mij die ik niet kon verwerken, en in mijn onrust besloot ik nog naar een andere alternatief therapeut te gaan.
Ik vertelde over mijn autisme en hooggevoeligheid. De therapeut zei onder andere dat het niet bestaat, dat het een copingsmechanisme is om met je trauma’s om te gaan. Ze ging een hypnotherapie sessie doen bij me. Dit was enorm naar, er kwam gewoon vrijwel niks naar boven bij mij, maar ze probeerde mij een richting uit te sturen. Wat gebeurde er: ze projecteerde haar eigen trauma op mij. Helemaal in de war en €450 armer ging ik verder met mijn zoektocht.

Second opinion
Ik wilde graag nogmaals advies van een psychiater, maar dan wel een vrijgevestigde en één die gespecialiseerd is in autisme. Ik ben blij dat deze man niet meteen medicatie voorschreef, maar eerst uitgebreid gesprekken met mij ging voeren om te kijken wat nodig was.
Ik was nog enigszins onzeker dat de psychiater van de GGZ mij ook nog verdacht van een bipolaire stoornis en wilde ik hier graag uitsluitsel over hebben. Dit bleek gelukkig niet aan de orde, dat stelde me gerust.
In goed overleg is later een lage dosering medicatie voorgeschreven om de prikkels wat te dempen, hetgeen waar ik het meeste last van heb en wat mij soms in de vicieuze cirkel van angst en depressie drijft. De medicatie helpt niet helemaal, maar zo afgevlakt leven als wat ik zeven jaar gedaan heb, wil ik echt nooit meer. Ik zie nu pas in hoe beperkt ik eigenlijk leefde, verwijderd van mezelf en mijn gevoel. Dit zag ik destijds nog niet in, dat is ook lastig om te zien als je er midden in zit.

HSP én 6e zintuig? (Het jaar 2017-heden)
Via via kwam ik mijn huidige HSP en 6e zintuig coach, Veerle Wagenaar*, tegen. Ik kende haar alleen maar van gezicht, maar op de één of andere manier was ik erg nieuwsgierig. Het intrigeerde me dat ze op jonge leeftijd al zo bewust is van alles en haar eigen praktijk heeft.
Ik besloot haar een bericht te sturen en het voelde goed, dus we planden een intake in. Vanaf dat moment is mijn enge maar ook hele mooie reis pas echt begonnen. Ik ben me nu bewust aan het worden van mijn eigen patronen, hoe ik deze kan doorbreken en ik krijg concrete tips hoe ik om kan gaan met mijn hoogsensitiviteit en 6e zintuig (Veerle voelde dat ik ook in het bezit ben van het 6e zintuig). Ik leef nu volgens mijn gevoel, waardoor ik mijn dromen kan najagen en aan mijn spirituele ontwikkeling kan beginnen. Dit laatste wordt nog wel wat tegengehouden door de medicatie*, ondanks de lage dosering vlakt het natuurlijk wel iets af. Ik ben er van overtuigd dat ik het nog eens ga afbouwen, alleen nu is nog niet het juiste moment.
*Overigens wil ik nog even benadrukken dat ik niet tégen medicatie ben. Ik ben blij dat het bestaat, als je zwaar depressief bent is het gewoon nodig om in leven te blijven om het maar even zo te zeggen.

Wil je meer info over depressie/HSP en wat praktische tools? https://hspsamen.com/2018/03/13/hsp-en-depressie-concrete-tips/

Wil je meer info over mijn spirituele ontwaking? https://hspsamen.com/2018/03/04/spiritueel-ontwaken/

Eindconclusie
Zoals je hebt kunnen lezen in mijn levensverhaal heeft iedereen een andere mening in welk ‘hokje’ ik geplaatst kan worden.
Wat denk ik zelf eigenlijk na deze hele zoektocht? Ik denk dat ik enigszins autistisch ben, maar voornamelijk hoogsensitief en spiritueel. Maar bovenal, ben ik helemaal niet in een hokje te plaatsen. Want ik een uniek mens, ik ben Susanne!

Moraal van het verhaal; laat je niet beperken door de hokjes waar je in geplaatst wordt en doe wat voor jou goed voelt. Tenslotte ben jij de enige die dat het beste weet 

Deze blog was heftig en emotioneel voor mij om te schrijven. Ik vind het echter wel heel belangrijk om te delen! Ik denk dat veel mensen zich erin zullen herkennen. Dit brengt je een stapje dichter bij bewustwording en dus bij je ware zelf <3

*Website van Veerle: www.coachingveerkracht.com

 

6 reacties

  1. Pieter schreef:

    Mooi geschreven en erg interessant onderwerp!

  2. Myrthe Evenhuis schreef:

    Heftig zeg maar mooi geschreven, gelukkig heb je er zelf goed achter aan gezetten en niet laten behandelen zoals ze dat hebben gedaan. Bizar eigenlijk dat er zo makkelijk medicijnen word uitgeschreven

  3. Al Studente schreef:

    Het is een goed uitgeschreven verhaal, ik heb er zelf ook wel wat ervaring mee met in hokjes gezet te worden dus was er wel redelijk gefascineerd door. Doe zo voort zou ik zo zeggen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *