Uit mijn comfortzone: alleen naar een Loveborrel

Uit mijn comfortzone: alleen naar een Loveborrel

cafe mensen

Deze week werd ik via een kennis op een zogenoemde Loveborrel geattendeerd. Dat is een borrel met allemaal singles. Het klonk wel grappig, in een impuls heb ik me opgegeven twee dagen van tevoren. Dan kon ik er tenminste ook niet teveel over nadenken, want het is toch wel spannend. Ik las namelijk op de website dat ook veel met een vriend(in) komen. ‘Nee, ik kan dit gewoon alleen en ik ga dit gewoon doen’ dacht ik vastbesloten. Weer een mooie uitdaging om uit mijn comfortzone te gaan.

Voor ik het wist was het al zover. In een felrode jurk en mooi opgemaakt fietste ik naar de locatie. Toen ik langs de locatie fietste tuurde ik eerst even naar binnen. Slechts vijf mensen zaten er nog maar.. Zo op het eerste oog wist ik het allemaal zo net nog niet. Bewust parkeerde ik mijn fiets wat verder, om alles even te overdenken. ‘Nu kan ik nog naar huis.. Ja, maar dat is zonde van je geld.. En wat ga je thuis doen dan..’ peinsde ik. Uiteindelijk besloot ik om toch maar even een kijkje te nemen.

Daar kreeg ik een warm welkom van Anouk, de de host van de Loveborrel. Wat een stralende meid! Dat bood alvast vertrouwen. Ik ging aan tafel bij de anderen zitten en het ijs werd al snel gebroken. Met drie meiden raakte ik in gesprek, het was gelijk gezellig. Er kwamen nog meer mensen binnen. De verdeling was niet helemaal lekker, ¾ vrouwen en ¼ mannen.

De mannen kregen een kaartje met de naam van een vrouw en die moesten ze dan zoeken. Binnenin het kaartje stond dan een openingsvraag. Naar mij kwam geen man omdat er dus een onevenredig aantal was. Toen ging ik verder praten met de meiden, elkaars Tinder ervaringen uitwisselen, hilarisch. Ook vertelde één van die meiden dat ze weleens alleen naar de kroeg gaat. Ze heeft me geïnspireerd en ze gaf mij tips zodat ik het ook kan gaan doen. Weer iets nieuws wat ik wil gaan doen! Natuurlijk geef ik je daarna tips zodat jij de stap ook durft te zetten.

Inmiddels was het tijd om de rollen om te draaien. De vrouwen moesten de man van hun kaartje gaan zoeken. Ik vond ‘mijn’ man al vrij snel en man man man, wat was dat vreselijk. Het gesprek begon standaard, maar na een paar zinnen vroeg hij mijn nummer al. ‘Ik ken je helemaal niet’ zei ik. ‘Ja, maar we kunnen dan toch wat drinken?’ zei hij. Hij blééf pushen. ‘Sorry, je bent mijn type niet’ zei ik. ‘Maar ik ben heel lief’ zei hij. ‘Ehhh nee..’ zei ik. Ok, that was awkward.

Gelukkig werd ik gered door de enige knappe man van die avond. Hij kwam op me af en ik was verheugd. Totdat ons gesprek begon en hij heel erg gay deed met handgebaren en woorden etc. Mijn sprookjesgedachte viel in du