Voor de tweede keer een burn out?

Voor de tweede keer een burn out?

Zon halfopstaand

De afbeelding hierboven geeft weer hoe ik me momenteel voel. De zon half zichtbaar, het kan alle kanten op. Het is aan mij welke keuzes ik maak. Met trillende handen schrijf ik deze blog. Al een hele tijd is er geen blog meer online geweest. Dit is omdat ik me niet meer kwetsbaar op durfde te stellen. Vanwege een eerdere vervelende reactie, en de angst dit weer te krijgen. Door wat gebeurtenissen zat ik wat minder in mijn energie. Hierdoor maakte ik de meningen van anderen eigenlijk te belangrijk. In de tussentijd heb ik wel blogs geschreven, maar deze heb ik niet geplaatst. Ik was onzeker of het wel goed genoeg was. Doordat ik zelf niet lekker in mijn vel zat was er weinig ruimte in mijn hoofd.

De afgelopen tijd ging het even niet zo lekker met mijn gezondheid. Ook speelde er dingen op het werk waar ik last van had en wat me veel energie kostte. Als hooggevoelig persoon ben ik daar toch sneller ontvankelijk voor. Toch had ik dit op het begin niet zo door. Al langere tijd heb ik erge buikpijnen en ben ik zoekende met voeding. Zelf had ik het idee dat er meerdere allergieën speelden. Er kwam ook een koemelkallergie en glutensensitiviteit uit een bloedtest, maar ondanks dit schrappen had ik nog veel buikpijn. Veel durfde ik niet meer te eten en alleen havermout met amandelmelk, glutenvrij brood met kipfilet en rijst met broccoli en kip kwamen nog door de keuring. De buikpijn leek minder erg, maar was er nog steeds.
Wat ik mij nog niet realiseerde is dat buikpijn ook door stress kan komen. Wel merkte ik dat de buikpijn erger werd als er bepaalde situaties aan zaten te komen op het werk. Hier probeerde ik me tegen te verzetten en gewoon door te gaan. Omdat ik gewoon heel graag wil, en onder het mom van je kan meer aan dan je denkt. Toch liep ik vast en nu heb ik even rust.

Zelf merk ik dat ik het heel erg vind; hoe kan zoiets me nu voor de tweede keer overkomen? Ik heb toch geleerd van mijn eerdere burn out? Het voelt zelfs raar om het een burn out te noemen. Liever noem ik het spanningsklachten en de verbinding met mezelf die ik even kwijt ben. Ik maakte veel verwijten naar mezelf en daardoor kwam ik in een neerwaartse spiraal terecht. Ook moet ik nog veel huilen en kost alles energie.
Ondanks dat ik mezelf er echt heen moest slepen ben ik naar een paranormaal coach gegaan. Dit heeft me uiteindelijk veel goed gedaan en bied me ook weer vertrouwen in de toekomst. Zij vertelde mij dat mijn lichamelijke klachten allemaal stress is; ze legde uit dat je buik als het ware je tweede brein is. Spanning kan dus ook hier gaan zitten. Ook ben ik erg ontvankelijk voor dingen, daar gaan we aan werken. Aan het einde heb ik een pendeltje gekregen om me te beschermen tegen dingen. Die ik nu overigens kwijt ben. Normaal ben ik super geordend en gestructureerd, maar de laatste tijd ben ik al meerdere keren dingen kwijt geraakt. Dit is ook een teken geweest zie ik nu. Ik vertrouw erop dat ik het wel weer ga vinden.

Toch heb ik wel veel van mijn eerdere burn out geleerd, zo diep als ik toen zat zal me niet meer gebeuren. Ook scheelt het dat ik nu weet dat ik hier weer uit ga komen en welke dingen op dit moment helpend zijn. Momenteel zijn er nog wat onduidelijkheden in mijn hoofd waarom dit wederom op mijn pad is gekomen. Doordat het even heeft kunnen bezinken, door de coach en door gesprekken met vrienden heb ik wel wat inzichten gekregen.

Het Universum doet niets zomaar, alles gebeurd met een reden. Het is aan jezelf om te onderzoeken wat die achterliggende reden dan is. Het Universum doet dit niet bewust om je te pesten, het heeft alles voor je in petto voor een gelukkig leven! Alleen wordt dat later pas duidelijk hoe en wat precies, dan vallen de puzzelstukjes op zijn plaats waarom dingen gebeurd zijn. Deze wijsheid hou ik in gedachte. Dit geloof ik ook echt en het bied vertrouwen <3 Langzaamaan krijg ik weer het vertrouwen dat het allemaal goed komt. Gelukkig kan niemand in de toekomst kijken omtrent tijd. Wat ik wel weet, is dat HSP Samen zeker weer actiever wordt en dat ook daarin de inzichten komen. Er zijn al wat mooie contacten met mensen die me er mee kunnen helpen. Maar nu eerst ga ik de verbinding met mezelf herstellen om zo weer volledig in mijn kracht te komen.

 

2 reacties

  1. Romana schreef:

    Hey lieve susan.

    Wat een blog en wat dapper om weer de strijd aan te gaan. Je ben echt goed bezig en je gaat het zeker reden en je geluk vinden. Dit is weer gewoon een leer moment en wat ik al lees ben je goed aan het leren. Je bent mooi en je verdiend jouw geluk jouw liefde en jou plek op deze aarde.
    Ik vind je een topper je zet toch maar door dat kan niet iedereen zeggen.
    Heel veel liefde, wijsheid en rust toegewenst.

    dikke knuffel Romana

  2. Maurice schreef:

    Hey Susanne,

    Dapper dat je de draad weer opgepakt hebt en hebt besloten je werkelijke gevoelens en struggels te delen in dit blog. Openheid vormt de basis voor een betere wereld, die gedomineerd wordt door de ‘perfecte’ plaatjes op Facebook en Instagram. Je bent een voorbeeld voor velen die tegen dezelfde groeipijnen aanlopen.

    Alles gebeurt inderdaad met een reden. Het is aan ons om te bepalen hoe we met deze ervaringen omgaan. Nemen we de verantwoordelijkheid om er leermomenten uit te halen of zien we het als iets wat ons ‘weer overkomt’ en blijven we daardoor in de slachtofferrol hangen.

    Blijf dit delen, de wereld wacht op je!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *